Περί... θέσεων και απόψεων 444: Η απειλή ενός σύγχρονου εμφυλίου και οι "πατριώτες"

Υπάρχει τον τελευταίο καιρό μια έντονη συζήτηση σε διάφορα τηλεοπτικά παράθυρα - στασίδια όπως επίσης και στην κοινότητα των συστημικών και μη ιστότοπων ενημέρωσης αλλά και διάφορα bloggs, σχετικά με το ότι η χώρα μπορεί να γίνει Αίγυπτος... πιο πριν ήταν η Συρία και ακόμα πιο πριν τα γεγονότα στην χώρα αυτή, ήταν η Βόρειος Κορέα... εντάξει, είναι εμφανές το τι θέλουν να πούνε αλλά αλίμονο, είναι τόσο "σκληρή" η λοβοτομή στο διαλεκτικό και επικοινωνιακό επίπεδο τους, η κουλτούρα τους που θεωρούν εαυτούς ως τραγουδιστές σκυλάδικων τρίτης κατηγορίας της εθνικής οδού και εμάς τους θαμώνες τους; Ήμαρτον!

 
Πέρα από τα ανίερα εκβιαστικά διλήμματα που θέλουν με τέτοιες σάχλες να περάσουν στον κόσμο, αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι ουσιαστικά αν είναι να γίνει κάτι στην χώρα, δεν θα είναι ούτε "της Αιγύπτου", ούτε "της Συρίας"... θα είναι "της Ελλάδας"! Και προφανώς κάτι τέτοιο δεν είναι θεμιτό ως άλλος ένας κύκλος αίματος στην ιστορία της χώρας. Αλλά το οξύμωρο είναι ότι τέτοια λόγια εκστομίζονται από τους ίδιους τους υποστηριχτές των μνημονίων και αυτών των ηλίθιων πολιτικών που μέρα με την ημέρα καταστρέφουν την χώρα και την κοινωνία. Υπομείνετε δηλαδή αυτά που σας επιβάλουμε αλλιώς θα σας βάλουμε να σκοτωθείτε μεταξύ σας ή μπράβο σας που υπομένετε όλα αυτά και δεν ξεσηκώνεστε... γιατί αν όμως ξεσηκωθείτε σας περιμένει εμφύλιος. Ή είναι πράγματι ηλίθιοι που ουσιαστικά δεν αντιλαμβάνονται οι ίδιοι τι είναι αυτά που λένε ή είναι πάρα πολύ έξυπνοι επειδή ακριβός ξέρουν πολύ καλά τι λένε. Αυτοί της δεύτερης όμως περίπτωσης είναι και οι πιο επικίνδυνοι. Κατά τα άλλα, όχι κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τον πατριωτισμό τους. Εξαίρετοι πατριώτες! Και καλά τα διλήμματα που θέτουν και με τον τρόπο που το κάνουν, είναι πέρα για πέρα χυδαία, αλλά τελικά μήπως τα διλήμματα αυτά για αυτούς δεν υπάρχουν;  ...και ο νοών νοείτω...

 Και σε αυτό το σημείο ο υπογράφον του παρόντος θα “γυρίσει” σε πρώτο πρόσωπο και θα αφήσει για λίγο στην άκρη τα συγγραφικά προσχήματα (που ήδη μάλλον τα έχει εγκαταλείψει για αρκετή ώρα, αλλά βλέπετε καμιά φορά η αγανάκτηση)... πολλοί από τους αναγνώστες διαβάζοντας αυτές τις γραμμές μπορεί να αρχίζουν να λένε ότι "πέσαμε σε άλλον έναν φαντασμένο εθνικιστή" ή "καμένο αριστερό", αναλόγως από τα φίλτρα τους. Αλλά αλήθεια από πότε κάποιος ο οποίος μιλάει για αυτά τα πράγματα χαρακτηρίζεται ως εθνικιστής; Δεν θα μπορούσα να είμαι αριστερός ας πούμε; Δηλαδή πατριώτες αριστεροί δεν υπάρχουν; Και βέβαια από την άλλη, οι ντεκαντάνς βολεμένοι εισοδηματίες δήθεν διανοούμενοι των Εξαρχείων που το παίζουν αριστεροί, γιατί βγάζουν “φουσκάλες” στο άκουσμα των λέξεων “εθνικιστής” και “πατριώτης”; Και μια και μιλάμε για πατριωτισμό τώρα, αλήθεια ο πατριωτισμός είναι προνόμιο μόνο των εθνικιστών; ...και πάει λέγοντας, αλλά όλα αυτά είναι μπουρδολογίματα τελικά, στο τέλος της ημέρας η μοίρα που μας περιμένει, εμάς τους κοινούς θνητούς, τον λαό, είναι η ίδια. Τα διακυβεύματα της οικονομικής κρίσης είναι τεράστια και ξεπερνάνε αυτά των ηλίθιων κομματικών αγκυλώσεων που περίτρανα επί σειράς ετών αφόδευαν ευθαρσώς στους εγκεφάλους μας. Η υποκουλτούρα που δημιουργήσαμε εμείς οι ίδιοι είναι υπεύθυνη για την κατάντια μας. Εμείς ανοίγουμε τις κερκόπορτες της κοινωνίας για να κάνουν άλλοι τις δουλειές τους. Οι “αθάνατοι” και εμείς οι θνητοί. Οι ντόπιες ελίτ πάντα κάνανε την δουλειά τους, λες και η χώρα είναι τσαρδί τους.

Η δολοφονία του Καποδίστρια

Και όποτε το πράγμα δυσκόλευε, δεν ήθελε πολύ. Χωρίς κανέναν περιορισμό, έξω από κάθε ηθική μας χώριζαν σε αριστερούς και δεξιούς, Βενιζελικούς και Βασιλικούς και δεν ξέρω εγώ τι άλλο... χάρη τους κάναμε και σφαζόμασταν μεταξύ μας σε αέναους κύκλους αίματος στερώντας από τα παιδιά μας το δικαίωμα τους να ζήσουν ένα μέλλον για το οποίο ως ανίκανοι ποτέ μας δεν καταφέραμε να τους δώσουμε. Ο κοινωνικός αυτός αυτοματισμός που παρατηρείται πια από όλους είναι η μεγαλύτερη μας καταδίκη. Μεγαλύτερος κίνδυνος ακόμα και από το ξεπούλημα της χώρας. Αυτός ο αυτοματισμός είναι η χρυσή εφεδρεία των ελίτ που προκειμένου να σωθούν εκείνοι και μόνο αυτοί μπορεί ανά πάσα στιγμή να την πυροδοτήσουν, δεν θέλει πολύ αυτός ο υπόγειος εμφύλιος που σοβεί να εξωτερικευτεί. Και αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να προβληματίσει και τους εθνικιστές, δεξιούς, σκληρούς, Χριστιανό-φασίστες, αριστερούς, κεντρώους, Σαμαρικούς και οτιδήποτε άλλο θέλετε πείτε το.  Δεν μιλάω για τις κεφαλές των κομμάτων, αυτές είναι “καμένες” από πριν, μιλάω για εμάς τους ακολούθους, τα αγκυλωμένα μυαλά που περιχαρακωνόμαστε από επίκτητες βλακείες και που δεν μπορούμε απλά να κατεβάσουμε τον διακόπτη. Να αδειάσουν το ποτήρι της ψυχής από τα λιμνάζοντα γεμάτα αρρώστιες νερά που έφτιαξε η στρεβλή μας παιδεία, είτε από την μια πλευρά προερχόταν αυτή είτε από την άλλη και να ξαναγεμίσει εξ αρχής από νέο, καθάριο και δροσερό νερό νέας γνώσης, νέας αλήθειας, αλληλεγγύης, χαράς και δημιουργίας, αγώνα και αυταπάρνησης... για να αλλάξει η χώρα και η κοινωνία πρέπει πρώτα να αλλάξουμε εμείς. Η κρίση αυτή μπορεί και πρέπει να γίνει η ευκαιρία για κάτι τέτοιο. Μην περιμένουμε μεσσίες, αυτούς τους πάτησε η Τρέμη και ο Πρετεντέρης, η τηλεόραση και τα παραμορφωμένα ΜΜΕ. Δεν θα υπάρξουν ηγέτες αυτήν την φορά. Ο καθένας όμως μπορεί να γίνει ο ηγέτης του εαυτού του. Είναι θέμα στάσης ζωής, απαρνιέσαι αυτήν την βδελυρή πραγματικότητα και αγωνίζεσαι με τον δικό σου τρόπο και κάπου εκεί, αν το πράξουν έστω λίγοι στην αρχή, αυτοί θα συναντηθούν. Το ένα θα φέρει το άλλο και στο τέλος πριν το καταλάβουμε θα έχει δημιουργηθεί ένα σαρωτικό κύμα γηγενές και αυθόρμητο από την ίδια την κοινωνία και τον λαό που θα έχει και τις απαντήσεις για την επόμενη μέρα από μόνο του, χωρίς ηγέτες, χειραφετημένο από το τερατογενές δικό μας παρελθών και τους τυράννους του παρόντος.

Θέλει δουλειά πολύ όμως, υπομονή και επιμονή. Τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς κόπο. Η δημοκρατία είναι από μόνη της ένας... κόπος! Εκτός αν βέβαια κάποιος δεν θέλει δημοκρατία, αλλά ακόμα και για αυτόν η μοίρα είναι κοινή. Δυστυχώς η ευτυχώς αυτή είναι η αναπόφευκτη τελεονομία της ιστορίας και της ζωής...

Και είναι ώρα να καταλάβουμε επίσης, ότι πρέπει να κοιτάζουμε πέρα από την στενή μίζερη πραγματικότητά μας. Το μεγάλο όπλο των ελίτ - τυράννων μας σήμερα δεν είναι οι πολιτικοί, είναι τα ΜΜΕ τα οποία μας αποτρέπουν από το να δούμε άλλες εναλλακτικές πραγματικότητες. Να μην μπορούμε να δούμε την αλήθεια για να μην μπορούμε να αντιδράσουμε. Να κλειστούμε στα καβούκια μας, είτε από φόβο, είτε από αγκυλώσεις... ανίκανοι και χωρίς αιτία για να αντιδράσουμε. Η πληροφόρηση σε ένα βαθμό η σωστή μπορεί να αφυπνίσει. Ας καταλάβουμε λοιπόν ότι πρέπει να κοιτάμε και έξω από την χώρα μας. Εκεί εδράζονται και υπάρχουν πολλά από τα αίτια της κατάντιας μας αλλά και του μέλλοντος που μας επιφυλάσσεται, όπως όμως και ευκαιρίες. Ο κόσμος δεν είναι μόνο η Ελλάδα. Και όποιος πει ότι αυτά δεν είναι για τα “δόντια του” ή “τι λες μωρέ”, ας το ξανασκεφτεί καλύτερα. Αν σκεφτόντουσαν έτσι οι πρόγονοί μας το 1820, τότε δεν θα υπήρχε... επανάσταση το 1821.  

444©